“Ana” – Mahmud Tairin şeirləri…

23 Baxış

 

ccccccc

Senet.az oxucularına Daşkənd Şərqşünaslıq İnstitutunun əməkdaşı Ziba Səlimovanın tərcüməsində tanınmış özbək şairi Mahmud Tairin şeirlərini təqdim edir. Mahmud Tahir 1952-c ildə Daşkənd şəhəri Parkənd rayonunda doğulmuşdur. Şairin bu günə qədər “Biz nə üçün görüşdük”, “Eşq nəşəsi”, “Haqqı tanıyaraq”, “Yüz dördlük” kimi şeirlər toplusunu nəşr olunmuşdur. Mahmud Tairə 2005-ci ildə “Özbəkistanın xalq şairi” adı verilmişdi. 

                   Ona                                                                          Anne

Mehringiz bulog’i ummonga o’xshar,            Mihriniz pınarı nehire benzer,

So’zingiz suxani Luqmonga o’xshar,              Sözünüz tatlıdır, Lokmana benzer,

Jon ona, ko’rmasam ko’zlarim qaqshar,       Anacığım, görmesem gözlerim ağlar,

Ko’zim qarog’ida parvonam mening.            Kara gözlerimde pervanem benim.

 

Oppoq sochlaringiz tog’larga ro’mol,                Kar gibi saçların dağlara örtü,

Dilingiz muattar rayhonga xayol,                      Gönlün tertemiz bir bahçenin gülü,

Tilingizdan tomar baxt, iqbol, kamol,              Dilinden çıkanı mutluluk, kemal,

Kamolimni ko’rib mastonam mening.             Kemalimi görüp sarhoşum benim.

 

Sizga qiyos yo’qdir, qiyoslar ojiz,                     Sana kıyas yoktur, kıyaslar aciz,

Bitta ne, o’n bo’lsa quyoshlar ojiz,                   Bir değil gerekse on güneş aciz,

Ko’nglimning gavhari nurlangan hargiz         Gönlümün cevheri nurludur senle

Bu mulki borliqda yagonam mening.             Varlıklarım içinde bir tanem benim.

 

Onajon, ne qildim men qirqdan oshib,         Anacığım, ne yaptım kırkı geçip,

Hamon mehringizni ketaman tashib,           Henüz giderim de mihrin bırakıp.

Dilim to’lib borar, ko’zimdan toshib,            Gönlüm doldu artık gözümden akıp,

Axir o’lchanganku umrim ham mening.       Ama sonu vardır ömrümün benim.

 

Subhi sabo bo’lib sochingiz silay,                       Sabah nesim olup saçın okşayım,

Umri fido bo’lib umringiz tilay,                           Ömrü fida olup ömrün dileyim

Ona, ko’zingizda quyoshday kulay,                    Anne gözlerinde güneş olayım.

Bosh ursam, Makkamsiz, Madinam mening   Baş koysam Mekkemsin Medinem benim.

 

Ko’zim hayrat yoqqan chiroq             Gözüm şaşkın bir ışık

Ko’zlarimda kulgan gulim,                         Gözlerimde gülmüş gülüm

Tilagimda ungan gulim,                             Dileğimde olmuş gülüm

Yuragimdan yulgan gulim,                         Kalbimden koparmış gülüm

Seni kimga tutayin, ayt?                             Seni kime vermem gerek?

 

Ko’ksim birov chiqmagan tog’,                 Göğsüm kimse çıkmamış dağ

Dilim hech kim kirmagan bog’,                 Gönlüm kimse girmemiş bağ

Ko’zim hayrat yoqqan chiroq,                   Gözüm şaşkın bir ışık

Seni kimga tutayin, ayt?                             Seni kime vermem gerek?

 

Jismimdagi jonday so’zim,                         İçimdeki candır sözüm

Qush qidirgan donday so’zim,                   Kuş aramış dandır sözüm,

Onam yopgan noonday so’zim,                 Anam yapmış ekmek sözüm,

Seni kimga tutayin, ayt?                              Seni kime vermem gerek?

 

She’rim mening dil gavharim,                   Şiirim benim gönül incim,

Dilim guldir, ham zargarim,                      Gönlüm çiçek hem kuyumcum,

Dil qonidan topgan zarim                          Kalp kanından bulmuş zerim

Seni kimga tutayin, ayt?                             Seni kime vermem gerek?

 

Quyosh quchib kuygan Vatanm               Güneş kucaklayan Vatan,

Oy tonggacha suygan Vatan,                     Ay ta sabah övmüş Vatan,

Ismin jonga o’ygan Vatan,                         Adın canda biımiş Vatan,

Sensiz yashab netayin, ayt?                       Sensiz nasıl yaşayım ki…