Araxna – Hörümçək qadın (şeirlər) – Günel Eyvazlı

102 Baxış

gunel1

Senet.az oxucularına “Ustad” jurnalından Günel Eyvazlının şeirlərini təqdim edir.

 

Araxna – Hörümçək qadın

Soyuq təbəssüm əks olunub dodaqlarında,

Sənin xoşbəxtliyə, sevgiyə ehtiyacın var, qadın.

Söylə,

Xəritələr üzərində dilimlənən meridianları, paralelləri,

Ölkələr, insanlar arasında ayrılıq salan sərhədləri,

Qadınların qorxduğu qocalıq cığırlarını

Sən toxudunmu, Araxna?

Bezmədinmi tor adlı həyatın, tor adlı mənzilin

üzərində tək-tənha asılmaqdan?

Bezmədinmi ipək, tül dolaşığı

həmdəm kimi qucmaqdan?

Cəsarətim olsaydı

“Qovuşuq körpüsü hör mənim üçün” deyərdim.

Lap elə o dünyanı bu dünyayla birləşdirən

Sirat körpüsü kimi.

Qitələri qovuşduran

Bosfor körpüsü kimi.

Banpo körpüsü kimi.

Dilimdə ilişib qalan “sim-sim, açıl” kəlməsini

Ləl-cəvahiri olmayan mağarada

Qovuşduğum zaman unutmaq istəyirəm.

Bağlı qapı arxasında sevgi tapmaq istəyirəm.

Xoşbəxt olmaq istəyirəm.

Araxna,

Özün kimi bir yuva hör

İsti, sevgi dolu bir evin tavanında.

Gülüş səsləri gələn,

hay-küylü uşaq bağçasında.

Və ya

Yeni yarpaqlayan bir ağacın koğuşunda.

Bərabər asılaq qollarımızdan,

Unudaq hər şeyi

Nəğmə oxuyaq, şeir yazaq, naxış toxuyaq,

Rəsm çəkək, nağıllar uyduraq,

aldadaq özümüzü, Araxna, aldadaq.

 

Sən Tanrısan

Özünü dərya bilib

Özünə atılmaq var.

Özünə güvənmək var.

Özünə inanmaq var.

Axil kimi ən həssas

Yerindən vurulmaq var.

Sən güclüsən.

Səhra yağışı kimi,

Qar soyuqluğu kimi

Gün aydınlığı kimi.

Nizələr dünyasında

Zeytun budağı kimi

Sülh çağırır dodaqlar.

Sən dözümsən.

Küsüb barışan oldu

Tale nağıl danışır.

Bu edam dünyasından

Neçə dillər asılır

Bəzisi susub gedir

Bəzisi deyib gedir

Sən şairsən.

İşıq gələn tərəfdə

Yaşamaq olar, olar.

İt hürüşün səs bilib

Ona aldanmaq olar.

Dünya boyda bağlanıb,

Sonra açılmaq olar

Sən çiçəksən.

Sərt közmək yara üstə.

Bir gün qopub düşmək var.

Çat-çat yarğanlar kimi

Yenidən bitişmək var.

Yenidən yaşamaq var,

Yenidən sevilmək var.

Sən qadınsan.

“Adın nədir?” soruşdu

“Heç kiməm” dedi ona.

Tapılmadı Odissey

İtib görünməz oldu.

Həyat budur, əzizim,

Gözləmək qalır sənə.

Sən sevgisən.

Bir ovuc torpaq götür

Yenidən dünya yarat

Yenidən Adəm yarat

Yenidən Həvva yarat

Hər şeyi lap əvvəldən

Hər an başlamaq olar.

Sən Tanrısan.

 

Səbəb

Hamının uyuyacağı yer

torpaq deyil.

Necə ki, bir buddist –

Tonqalda yandırır

atasını, anasını

dəfn edir küləklərdə.

Dağlar onları aşmaq üçün

Deyil!

Nələrisə gizlətməkdir

Arxasında!

Günəş – sənin düşündüyün

İstilik deyil,

Nə də işıq.

Bədəninin nəmini

buxarlandırmaqdan ötrüdür.

Göydə bulud olsun

yenidən yağmağa.

Bu dar yoldan

Bir-birinin ətəyindən

tutaraq keçə bilər insanlar.

Və ya

Dəniz üzmək üçün deyil!

Gəzmək olar üzərində İsa kimi,

Əgər, “onun məndən nəyi artıqdır” deyə

Düşünməsən!

 

Bu

Xoşbəxtlik –

Qışdan yaya qalmış paltarlarımın

Cibindəki pul kimidir.

Tapıram, sevinirəm.

Qismət –

Külək əsən kimi yerə tökülən

Kal armud kimidir.

Görürəm, məyus oluram.

Zaman –

Gözümün önündə

böyüyən övladım kimidir.

O böyüyür, qocalıram.

Həyat –

Hava kimidir

Çəkməliyəm, udmalıyam.

Mən –

Hamı kimiyəm.

Yaşamalıyam, ölməliyəm.

 

Mən sevəndə

Mən sevəndə ruh oluram,

Ac oluram, tox oluram.

Daş oluram, dağ oluram,

Gah doluram, boşalıram.

Mən sevəndə göz oluram,

Səhv oluram, düz oluram.

Çox oluram, az oluram,

Çoxalıram, azalıram.

Mən sevəndə bölünmürəm,

Kiminçünsə görünürəm.

Özüm üçün görünmürəm.

Mən sevəndə dərd oluram,

Sevənlərin qarşısında pərt oluram.

Bəzən coşqun dəniz kimi

Qayalara çırpılıram,

Damlalara bölünürəm,

Hissələrə bölünürəm.

Mən sevəndə tək oluram,

Yox oluram, puç oluram,

Heç oluram, heç oluram.

Mən sevəndə tapılmıram,

Yer üzündə, göy üzündə.

Heç nə vermir mənə sevgi

Əvəzində.

Mən sevəndə məni tərk et,

Yəni dərk et.

Unut, dərd ver, intizar ver,

Məhəbbəti yumaq elə

Toxumaqçün əllərə ver.

Mən sevəndə dəymə mənə

Qoy ağlayım, qoy sızlayım.

Varlığında yoxluğunu,

Yoxluğunda varlığını

Tarazlayım.

 

Bura bizik

Bura – bizik,

Dünyanın özəyi,

Yolların uzunu,

Ömrün qıssası –

Sözün tükəndiyi məkan.

Bura – bizik,

Vərəqlərə köçürülmüş

Cızma-qara.

Təqvimin işarə olunmuş məchul günü.

Nəyinsə açılışı,

Nəyinsə düyünü.

Bura – bizik

Gün yandıran,

Ot bitirməyən

Sarı səhra.

At çapan

bədəvi,

Suya həsrət

Bura – bizik

Yolxucu vəba –

xəstəlik.

Qədəh dolu özümüzü

birnəfəsə içirik.

Tükənirik, bitirik.

Bura – bizik,

Divarda çarpazlaşmış

Kilsə xaçı yerindəyik.

Nə müqəddəs,

Nə də kafir əlindəyik.

Bura – bizik

Soyuq divar,

Soyuq mühit.

Ya ölmüşük,

Ya da hələ öləcəyik.

Hamıya oxşar,

Hər kəsdən fərqli

Bir həyatın

Ya axırı,

Ya əvvəli.

Bir uşaq

Rəsmini çəkir xəyal

Atasını yaradır.

Qələmlə aypara qaş, qara gözlər nöqtədir.

Baxışları atanın ovcunun içindədir.

Uşaq yarada bilmir görmədiyi bir kəsi

Necə hiss edə bilsin almadığı nəfəsi.

Amma təxəyyül hələ qələmlə nəsə cızır

Yeni sözlər yaranır, bu körpə nəsə yazır.

Söz yazır, cümlə yazır.

“Gəl” yazır, “Apar” yazır.

Qoy tutum uşaqların tək əlindən, ay ata.

Çox demirəm, bircə gün yanımda görün mənim

Rəfiqələrim görsün, atam var, atam mənim.

Nə zaman gələcəksən?

Nə zaman baxacaqsan aldığım qiymətlərə?

Yarışda yer qazandım, təbrik et məni, ata.

Hər gün səni düşünmək, hər gün şəklini çəkmək,

Çox çətindir, çox çətin, səni dilə gətirmək.

Köks ötürüb dinməzcə mən yollara baxıram,

Ataların üzündə atamı axtarıram.

Səndən heç kim danışmır naməlumsan, itkinsən.

Anamın sözlərində əbədi nifrətimsən.

Sadəcə bir maraqdır səni bir dəfə görmək,

Rəsmini sonumadək beynimdə həkk etdirmək.

Hər gün eyni şəkillə mən üz-üzə qalıram,

Mən sənin əvəzinə anamı yaradıram.

 

 Mənbə: “Ustad” jurnalının 15-ci sayı.

ELEKTRON KİTABXANA
ustadejurnalyukle
USTAD / E-versiya
ustadejurnalyukle
KÖŞƏ YAZARLARI
TOP 10