Bu ev sənin qəbrindi, şair

45 Baxış

uzaqdasan

 

Senet.az  bu yaxınlarda “XAN” nəşriyyatında çapdan çıxmış Kənan Hacının “Uzaqdasan soyuqdur” şeirlər kitabından seçmələri təqdim edir:

 

 Gözəlliyini güzgülər oğurlayan qadınlara…

 

Gözlərinin içindən

çox sular axıb,

yuyub aparıb parlaqlığını,

indi qupqurudu baxışların,

sənə qar topu atırmış kimi

söz atanlar da qocalıb yəqin,

hansısa parkda

nərd atmaqla keçir günləri…

sənsə hələ də zamanla savaşdasan,

ənlik-kirşanınla, dodaq boyasıyla,

taxma kirpiklər arxasından

oğrun-oğrun, həsədlə

göz atırsan cavanlara…

saçların köməyə çağırır

gözlərini,

gözlərin dodaqlarını,

dodaqların döşlərini,

döşlərin ayaqlarını…

saçların bozarır,

gözlərinə tor enir,

dodaqların büzüşür,

döşlərin yumşalır,

ayaqların dolaşır…

yanlış ünvandan qayıdan

məktub kimi dönürsən evə,

və… evdə səni

gözəlliyini oğurlayan

bir güzgü gözləyir…

 

 

Bu ev sənin qəbrindi, şair

 

Bu ev sənin qəbrindi şair,
hər gün gecədən xeyli keçmiş
it kimi zingildəyən qapıdan keçib
girirsən qəbrinə…
bir gün səhər evdən çıxmaq istəyəndə
açılmaya bu qapı,
qalasan qəbrində,
çürüyəsən, çürüyəsən, çürüyəsən,
hər an səni didməyə hazır olan,
hirsindən döşəmənin taxtasını gəmirən
siçovullara yem olasan…
bu ev sənin qəbrindi, şair…
öl qurtar, canın qurtarsın ağrılardan,
kredit borclarından, kirayə haqqından,
işıq, qaz pulundan,
bizim də canımiz qurtarsın,
sevdiyin qızın da,
atdıgın qadının da,
səni sevənlərin,
sevməyənlərin də…

 

 

Dəlixana etüdləri

 

Hər gecə özümü

kimsəsiz vağzalda

gəlib çıxmaq bilməyən qatarı

gözləyən yerdə tapıram,

soruşuram:

kimi gözləyirsən?

deyir heç kimi…

ayaqlarımı qoparıb

sürüyürəm qaranlığa,

bir ayağım qopub qalır

vağzaldakı skamyalardan

birinin altında…

qonşuların təəccüb dolu baxışlarında

bir əyri sual donub qalıb:

bu sarsaq niyə hər gecə evə

taytıya-taytıya gəlir?

Qarşıma çıxan adamı saxlayıb

soruşmaq istəyirəm:

bu şəhərin adı nədi?

 

Hər səhər ayılıb özümü

çarpayının altından tapıram,

“niyə burda yatmısan” deyirəm,

“bu çarpayı mənim deyil” deyir,

sevdiyim qız məni ürəyindən çıxarıb

bu çarpayının altına atıb,

çarpayı altında gizlədilən

günahlardan biriyəm…

 

beynimdə plan qururam,

bu gün mütləq

axtarıb dəlixananı tapacağam,

qapısını döyüb deyəcəyəm:

mənim evim yoxdu,

icazə verin burada yaşayım,

ordan da qovsalar,

vağzalda qopub düşmüş ayağımı

axtarmağa gedəcəyəm,

möcüzənin olacağına

dəli bir ümid saxlamışam,

bəlkə gözlədiyim qatar gəldi…

 

 

Sevginin ev muzeyi
Sevgi dünyanın arzular tarixidi,
bizim də arzumuz tarixə çevrildi,
mən öz arzusunun
qurbanına çevrilmiş bir səfiləm…

bütün sözlər öldü getdi,
“əlvida” kəlməsi
ən uzunömürlü söz oldu dilimizdə,
əl qumbarası kimi düşdü aramıza
“əlvida” kəlməsi,
darıxmaq adlı it
birdəfəlik susdu içimdə,
bütün ağrılar kiridi damarlarımda,
öləcəyini bilən xəstə kimi
susdum öz çarəsizliyimə,
qorxaqları ölüm tez tapır həmişə,
mən öz qorxusunun
qurbanına çevrilmiş bir səfiləm…

içimdəki xarabada salamat qalan
təkcə bir əşya var –
böyrü üstə qalan beşik,
kaş onu qoyaydılar
bizim sevgimizin ev muzeyinə…

 

 

Bölmə : Poeziya
KÖŞƏ YAZARLARI
TOP 10