“Hər adam bir tənha yoldu…” – Elxan Yurdoğlu

28 Baxış

photo_1270

Şeirlər

 

Bu da ölüm gecəsi

Hər gün ölüb-dirilib

Səhərə çıxar şair.

Özünü evdə qoyar,

Səfərə çıxar şair.

 

Gəzər dünyanı tənha

Sevdiyindən ötəri.

Şair başına gələr

Sevdanın ən betəri.

 

Bu da ölüm gecəsi,

Yuxum dara çəkilib.

Həsrətin sağ əl kimi

Misralara çəkilib.

 

Bəlkə ömür boyu bağışlamadın
Kema üçün
Bilirsən, sən məni dəlicə sevdin,

Ərindən, oğlundan gizlicə sevdin.

Heç bir şey ummadın, sadəcə sevdin,

Bağışla, mən səni sevə bilmədim.

 

Səni dərk etməyə yubandım bir az,

Mələk istəyinə şeytandım bir az.

Qızından, qızımdan utandım bir az,

Bağışla, mən səni sevə bilmədim.

 

Könlünü bir eşqə ev kimi sevdim,

Şıltaq uşaq kimi ərkini sevdim.

Ruhunu, qəlbini, sevgini sevdim,

Bağışla, mən səni sevə bilmədim.

 

Vaxtıdır, gəl əsl səbəbi deyim,

İlk eşqdən sonraya çatmadı heyim.

Sevgiyə inamım qalmayıb, neynim,

Bağışla, mən səni sevə bilmədim.

 

Ey bütün varlığı sirr dolu qadın,

Sən mənim özgəmsən, mən sənin yadın.

Bəlkə ömür boyu bağışlamadın…

Bağışla, mən səni sevə bilmədim.

 

Yol yoldaşın yollardır

Biz yolları bitirmədən, yollar bizi bitirdi,

Bu yollarda kim nə tapdı, kimlər kimi itirdi?

Yollar yoran yuxularım üzüquyla yetirdi,

Cavab verdi sualıma: Yol yoldaşın yollardır.

 

Öz-özümə qürbət ikən, sevənlərə vətən oldum,

Yepyeni bir cığır açdım, söz yurdunda ötən oldum…

Vaxt oldu ki, bu yollarda azıb qaldım, itən oldum,

Pıçıldadım əhvalıma: Yol yoldaşın yollardır.

 

Gah yolları doğma bildim, gah yollara yadam, sezdim…

Gah zövq aldım bu yollardan, gah bu yollar yordu…bezdim.

Bir daş üstdə diz qatladım, yol getməyə adam gəzdim.

Yenə gəldi xəyalıma: Yol yoldaşım yollardır.

 

Hər adam bir tənha yoldu, hər yol tənha adamdı,

Daha hər adam bir sözdü, hər söz daha adamdı.

Sağım, solum, önüm arxam, nə olsun ha adamdı,

Durub baxdım öz halıma: Yol yoldaşım yollardır.

 

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq-

Məsələn hər axşam xəyala dalıb

Bir küncə çəkilmək, ağlamaq bir az?

Qəmli mahnıları ruhuna sıxıb

İçini dərdinlə dağlamaq bir az?

Açıb albomları şəklinə baxmaq?

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq!?

 

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq-

Məsələn, hər şeydən əlini üzmək?

Özünə çəkilmək, hamıdan qaçmaq?

Hamı yatan kimi yerindən durub

Gecəylə danışmaq, Aya sirr açmaq?

Hava almaq üçün həyətə çıxmaq?

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq!?

 

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq-

Məsələn, yazdığın məktublarını

Əzbər bilsən belə oxumaq bir də?

Solmuş vərəqlərə sevgili kimi

Bir də sığal çəkmək, toxunmaq bir də?

Dolmuş gözlərini möhkəmcə sıxmaq?

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq!?

 

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq-

Məsələn, ilk dəfə gördüyün yerə

Tez-tez üz tutaraq bir nəfəs dərmək?

Əlini tutduğun anı düşünüb

Ucadan “Mən səni sevirəm” demək?

Görənlər də desin: Kimdi bu axmaq?

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq!?

 

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq-

Ona həsr etdiyin şeirlərini

Hər axşam oxuyub könül ovutmaq?

Qapılıb ən şirin xatirələrə

Fincanda soyuyan çayı unutmaq?

İştahdan kəsilmək, hətta sınıxmaq?

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq!?

 

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq-

Başını ovcunun içinə qoyub

Boşluğa zilləmək baxışlarını?

İşığı söndürüb pərdəni çəkmək?

Seyr etmək yazın ilk yağışlarını?

Payızmı, ya yazmı-bir an duruxmaq?

Mən bilmirəm necə olur darıxmaq!?

 

Dostum, gitara…

Şeir kimi sıxıb sinəsinə

Qitarasında hecalanır barmaqları…

Həsrətin şərqisini pıçıldayır

sübh şəfəqi boyalı dodaqları.

 

Səsində

darıxmağın göy qurşağı-

yeddi rəngi.

Sözləri titrədir

səsinin ahəngi.

 

Qitarasına danışır məyusluğunu,

Mənsə onun

körpə uşaq kimi məsumluğunu

yaşayıram səsində.

Bir az da öyrənməyə həvəsində–

təngnəfəsində.

 

Dostum,

saflığını qoruya bildiyimiz

duyğuların anasıyıq biz.

Bax, elə qitara da bizim kimidi,

Onun hər səsində

gizlənib düşüncələrimiz.

 

Bir az ağlamağa köklənmişəm,

bir az təkliyə,

bir az darıxmağa…

Götür gitaranı gəl, dostum,

Sən çal, mən şeir deyim,

bir az təsəlli ver

sözə aşiq bu axmağa…

 

Atamla səssiz dərdləşmə

Bezdim dünyadan, atam,

Yaşamaq həvəsim ölür.

Nə qədər yaşayar adam?!

Bəsimdi bu qədər ömür.

 

Bir az quş olub uçmaq,

Bir az daş olub daşlaşmaq.

Bir az göyləri qucmaq,

Bir az səntək yaşlaşmaq.

 

Baxdığın yöndü qibləm,

Baxışların iz, gedirəm.

Atam, dönən deyiləm,

Səssiz-səmirsiz gedirəm.

 

Bir az Tanrı təkliyi,

Bir az ulduz uzaqlığı.

Bir az kəklik səkliyi,

Bir az qurd yalquzaqlığı.

 

Bir ömür itdi tamam,

Sərçə lələkləriylə cəngdə.

Oğlun dəlidi, atam,

Ruhu göyqurşağı rəngdə.

 

Payızı yaşayan bir yerin ola
Tənha skamyalar tək adamların,

Sevgi günlərinin intihar yeri.

Səni ora dartar hey addımların,

Sızıldar könlündə intizar yeri.

İçində bir boşluq ulayar qurd tək,

Göyüm-göyüm göynəyər o yar yeri.

 

Adını çağıra kimsə aramla…

O səsə üz tutub düşəsən yola.

Payız yağışları damlabadamla

Telindən süzülə, ruhuma dola.

Payızda qarşıma çıxan adamla

Payızı yaşayan bir yerin ola.

 

Payız dilə gələ, danışa rəng-rəng,

Söz deyə gilənar yarpaqlarıyla.

Getdiyin görüşə toxuya çələng,

Salxım söyüdlərin budaqlarıyla.

O qız da sarıla öpə boynunu

Gilənar boyalı dodaqlarıyla.

 

Nəfəsini hiss edəndə…

Sən mənə yaxınlaşdıqca

Mən səndən uzaqlaşdım.

Sən olmaq da istəmədim,

Tamam, tamam başqalaşdım.

Sən mənim üçün gecələrin

Zil qaranlıq anlarında

Pəncərəmə qonan ulduz,

Bir gün, bir gün axmağından qorxuram.

Sən mənimçün

Ölüm qədər çox sevdiyim,

Aprel səhərlərinin

Şehli yasəmən çiçəyi,

Hər an qoparılmağından qorxuram.

Mənə yaxın gəlmə, məndən uzaq dur,

Nəfəsini hiss edəndə təngnəfəs oluram.

Baxışların gözlərimə yük olur.

Gözlərinə baxan kimi söz oluram, səs oluram.

Bax, o səsdə, sənə demək istədiyim

Milyonlarla mənaları gizlətmişəm.

Bəli, bəli, səs olmuşam, bax o səsdə,

Hər musiqi alətinin avazıyla

Ürəyimin tellərini inlətmişəm.

Sənə demək istədiyim,

Sənlə bağlı hiss etdiyim

nəyim varsa,

Sözə dönüb vərəqlərdə yaşayır,

Səsə dönüb diləklərdə yaşayır.

Amma onlar yaşadıqca mən ölürəm,

Ölə-ölə, bax beləcə, mən oluram.

Bilirəm ki,

əlim sənə dəyən kimi

İkimizin arasında

adsız qalan bu əlaqə yox olacaq.

Ən müqəddəs məbədimiz

Gözümüzün önündəcə yıxılacaq.

Ən yaxşısı bu deyilmi,

Hər gün, hər an görəm səni,

Gündüzləri Günəş kimi,

Gecələri ulduz kimi, Ay kimi.

Balaca bir körpə təkin ümidləri aldadılan,

Yuxularda təsəllitək şirin-şirin dadılan,

Mənim olan, amma mənə verilməyən pay kimi.

Yenə təkrar eləyirəm,

Təkrar-təkrar söyləyirəm.

Baxışların gözlərimə yük olur,

Gözlərinə baxan kimi söz oluram, səs oluram.

Bir də mənə yaxın gəlmə, məndən uzaq dur,

Nəfəsini hiss edəndə təngnəfəs oluram.

KÖŞƏ YAZARLARI
TOP 10