Qara kölgələr – Detektiv hekayə

112 Baxış

Namaz  Məmmədoğlu   namaz

Şaxtalı   bir  qış  günü  yetmiş  yaşlı  tənha  Zibeydə   müəllimənin   yandırılmış  cəsədini  evindən  tapdılar.  Ev  gecə  yanmışdı,  tavan  uçmuşdu, səhərə  qədər  yanğını  söndürə  bilməmişdilər.  Axır  ki,  saat  onda  yanğın  tamam  söndürüldü  və  içəri  keçmək  mümkün   oldu.  Meyitdən,  daha  doğrusu yanıb  qaralmış  sümüklərdən  də  onda  xəbər  tutdular.

Əvvəl  elə  bildilər  ki,  müəllimə  yataqda  xəstə  olub, ona  görə  də  yanğından   gec  xəbər  tutub  və  tüstüdən  boğulub,  sonra  da  tamam  yanıb.  Bunu  təsdiq  edən  dəlillər də  vardı,  çünki  giriş  otağının  qapısı  arxadan  bağlı  idi.  Qapının  bir  hissəsi  yanmışdısa  da   arxadan  bağlı  cəftə  hissəsi  salamat  idi,  həm  də hər  şeydən  məlum  olurdu  ki,  ev  içəridən  yanıb.  Amma  yolun  əks tərəfindəki  qonşu  dedi   ki,  yox,  müəllimə  axşam  saat  12-yə  qədər  onlarda  “Sahilsiz   gecə”  adlı  ərəb  filminə  baxıb,  sonra  qonşunun  17  yaşlı  böyük  oğlu  müəlliməni  darvazaya  qədər  ötürüb  və  darvazanı  açıb  həyətə  boylana-boylana  soruşub  ki,  müəllimə  daha  qorxmur  ki?  Bu  vaxt  qaranlıq  pilləkanların  altında,  zirzəminin  qapısı  ağzında  elə  bil  kimsə  cəld  aşağı  sinib  özünü  dondurub.  Uşaq  bərk  eymənib  və  özünü  inandırmağa  çalışıb  ki,  gözləri  alacalanıb.  Hər  şeydən  xəbərsiz  müəllimə  isə  həyətə  girib  və  ağır darvazanı  arxadan  bağlaya – bağlaya:

-Get,  oğul,  daha  qorxmuram,- deyib.  Oğlan  müəllimənin  evinə  baxa-baxa  geri  dönüb  və  heç  on  metr  aralanmamış  həyətdən  nə  isə  çox  qəribə  bir səs  gəlib.  Oğlan  onu  pişik  savaşına  da,  adam  səsinə  də,  başqa  heç  vaxt eşitmədiyi  səslərə  də  bənzədib  və  geri  qayıtmaq  istəyib,  amma  yadına  düşüb ki,  darvaza  arxadan   bağlıdır.  Oğlan  yenidən  bayaq  gördüyü  qaranlıq  həyəti xatırlayıb  və  anlayıb  ki,  pilləkanın  altında  doğrudan  da   kimsə  vardı,  bir  az  irəli  getsəydi  onunla  üz-üzə  gələcəkdi.  Amma   uşaq  özünü  o  yerə  qoymayıb  və  ona  elə  gəlib  ki,  axşam  çox  yeyib  deyə  qarabasma  olub,  bir  də  hər  tərəfi  bağlı  həyətdə  kim  olacaqdı  ki!  Evlərinə  qayıda-qayıda  qəfildən  oğlanın  kürəyi  buza  dönüb,  qorxudan   tükləri  biz-biz  olub  və  xatırlayıb  ki,  bayaq  qaranlıq  həyətdə- pilləkanların  altında  gözləri  çox  dəhşətli  bir  şeyə  sataşdı,  elə bil  sinən  adamın  əlində  iri  bir  bıçaq  da  vardı.  Oğlan  beləcə  gah  gördüyü mənzərəni  inkar  edə-edə,  gah  da  inana-inana  evə  gəlib  və  hər  şeyi  atasına  danışıb,  amma  atası  onun  sözlərinə   fikir  verməyib,  elə  bilib  ki,  uşaq  bir  az qorxub,  vəssalam.

Məlum  olurdu  ki,  müəlliməni  əvvəlcə  çarpayıya  bağlayıb  sonra  od  vurub-lar.  Yorğan-döşək,  tavan,  evdəki  əşyalar  yanmışdı,  kömürə  dönmüş  sümüklə-rin  ustündə  kəndir  izləri  gözə  dəyirdi,  həm  də  əllər  məftillə  bağlanmışdı.  qatillər  məftilin  əriyib  izin  itəcəyini  düşünmüşdülər  və  ya  tələsiklikdən  belə eləmişdilər.  Amma  polad  qarışığı  olan  məftil  yumşalıb  qaralsa  da  əriməmişdi. Yanğından  gecə  saat  üçdə  xəbər  tutmuşdular  ki,  o  vaxt  artıq  evin  pəncərələri,  damı  da  yanırdı.  Qəsəbədən  yanğınsöndürənləri  çağırıb  gətirənədək  qonşular,  xəbər  tutan  kənd  adamları  su  ilə,  torpaqla  odu  şöndürməyə  çalışmışdılar,  amma  mümkün  olmamışdı.  Bir  tərəfdən  də  evin  çardağı  yandıqca  şiferlər  partlamağa   başlayıb  camaatı  pərən-pərən  salmışdı.  Yanğınsöndürənlər  saat  5-də  gəlib  çıxmışdılar,  amma  məlum  olmuşdu  ki,  maşınlar  boş  gəlib,  su doldurmaq  gərəkdir.  Su  axtarıb  maşınları  doldurana  kimi  iki  saat  keçmişdi  və  içəridən  gələn  qəribə  şirin  kabab  iyi  hamını  sarsıtmışdı.  Bu  vaxt  ərzində evin  damı,  tavanı  yanıb  içəri  tökülmüşdü  və  müəlliməni  də  onda  xatırlamışdılar.  Amma  heç  kəs  inanmırdı  ki,  müəllimə  evdə  yana  bilər.  Hamı  elə  bilirdi  ki,  evdə  heç  kəs  yoxdur.  Bircə  qonşunun  17 yaşlı  oğlu   bərk  qorxurdu və  dərk  eləyirdi  ki,  gecə  doğrudan  da  dəhşətli  nə  isə  baş  verib,  amma  uşaq qorxulu  fikri  özündən  qovmaq  istəyirdi.  Həm  də  axşamkı  hadisəni  danışırdı, amma  müəllimənin cəsədi  tapılana  qədər ona  heç  kəs  inanmadı.  Saat  onda  evə  girmək  mümkün  oldu  və   çarpayıya  bağlı  sümüklər  də  onda  tapıldı. Rayondan  gələn  müstəntiq  oğlanın  dediyini  təsdiqlədi  və  onu  da  söylədi  ki, qatillər  bir  nəfər  yox,   üç,  ya  dörd  nəfər  olublar.  Oğlan  müəlliməni  ötürməyə gələndə  doğrudan  da  qatillərdən  biri  zirzəminin  qapısı  ağzında  gizlənib  müəlliməni  gözləyirmiş.  Beton  zirzəmi  salamat  qalmışdı  və  orada  iri,  palşıqlı  kişi  çəkmələrinin  izi  açıq-aydın  görünürdü.

Müstəntiq  bildirdi  ki,  çox  güman  ki,  qatillərdən  ikisi  tavandan  evə  düşüb içərini axtarırmış,  üçüncüsü  damda  küçəni  güdürmüş,  dördüncüsü  isə  zirzəminin  qarşısında  gizlənib  müəlliməni  gözləyirmiş  ki,  açarı  alıb  qapıları  açsın. Çünki  pəncərələrə  dəmir  tor  vurulmuşdu  və  xalçaları  tavandan  aparmaq  mümkün  deyildi.

Yol  tərəfdən  hasar  da,  darvaza  da  hündür  idi,  bir  də  ki,  qatillər  yoldan  ehtiyat  eləyib  o  tərəfdən  gəlməzdilər,  çünki  buradan  bütün  gecə  boyu  gəlib-gedənlər  olurdu.  Həm  də  arxada  da ,  irəlidə  də  qonşular  vardı.  Bircə  bağ  tərəfdən  gəlmək  mümkün  idi.

Bağda  dörd  kişi  çəkməsisnin  izləri  qalmışdı.  Həm  də  izlər  bir  neçə  dəfə  bağın  arxasına  gedib-qayıtmışdı,  alçaq  çəpərdə   də,  çəpərdən  o  tərəfdə  də  ayaqlanmış  yerlər  aydın   seçilirdi.  Yük  maşını  xəlvət  küçədə  dayanıbmış,  amma  it  iyləri  aşkar  edə bilmədi,  çünki  qatillər  gedərkən  arxalarınca  nə  isə səpmişdilər.

Ekspertlər  evdə  yanmış  xalçaların  izlərini  tapmadılar,  demək  10-a  qədərbahalı  xalça,  müəllimənin  qızıl  protez  dişləri,  5 ədəd  sırğası,  bir  qızıl  bilərzikli  saatı,  iki  qalın  boyunbağısı  aparılmışdı. Çünki  yanğın  zamanı  hər  şey  əriyib  külə  dönmüşdü,  amma  qızıl  ərintisi  və  gəbələrin  külü  tapılmadı.

Müəllimə  kənddə  qəddarlığı  ilə  ad  çıxartmışdı  və  onun  adı  gələndə  indiyaşlı  adamlar  olan  keçmiş  şagirdlərinin  hələ  də  kürəkləri  gicişirdi.  Müəllimə cavanlıqda  şofer  Quluya  ərə  getmişdi  və  o  vaxtlar  Qulu  onu  hərdənbir,  amma  günahsız,  həm  də  qəddarcasına  döymüşdü.  Qulu  ilə  keçən  iyirmi  il  müəlliməni  yaman  qəddarlaşdırmışdı.  Əri  onu  həm  də  uşağı  olmadığına  görə  döyürdü  və  bu  da  müəllimədə ona qarşı  nifrət  yaradırdı.

Quludan  ayrıldıqdan  sonra  müəllimə  öz  puç  olmuş  gəncliyinin,  uğursuz sevgisinin  heyfini  hamıdan  almağa  çalışmışdı.  Sonra  sonu  görünməyən  üfüqlər  kimi  uzun  illərin  tənhalığı  başlanmışdı.  Məktəbdə  təkcə  uşaqlar  yox,  müəllimlər də  ondan  çəkinirdilər.  Uşaqları  bağına  yer  əkməyə,  ağacları  sulamağa,  pəncərələri  silməyə,  su  daşımağa  və  s.  göndərirdi.  Getməyəni səhəri günü  heç   bir  səbəb  olmadan  döyürdü.  O  vaxtilə   bizə  də    nəğmə   dərsi  demişdi,  yadıma  gəlir  ki,  müəllimə  qara  kabus  kimi  partalardan  arxada  dayanıb  sinfə  göz  qoyurdu,  nəinki  səs  salan,  hətta  bir  balaca  tərpənən  olanda  yavaş-yavaş  yaxınlaşıb  qapazı   kürəyinə,  başına- hara  gəldi  endirirdi.  Ona  görə  də  müəllimədən  hamı  qorxurdu  və  ən  pisi  o  idi  ki,  şagirdlərdən  bəziləri müəllimənin  özü  kimi  qəddarlaşırdılar.  Çünki  yersiz  döyülmək,  alçalmaq  qəddarlıq  doğururdu.

Amma  bunlar    beş  il  əvvələ  qədər olmuşdu,  beş  il   əvvəl  müəllimənin

altmış  beş  yaşı  tamam  olmuşdu  və  onu  da   məktəbdəki  digər  yaşlı  müəllim-

lər  kimi  zor-xoş  təqaüdə  göndəmişdilər.  Müəllimə  yaşlaşdıqca  həm  də  ya-

man  xəsisləşmişdi.  Yeməyindən-içməyindən  kəsib  ildən-ilə  yeni – yeni   boyunbağılar,  üzüklər,  sırğalar  almışdı,  ağzündakı  bütün  dişlərini  qızıllatmışdı. Amma  bu  üzüklərdən,  sırğalardan, boyunbağılardan  cəmi  bir  neçə  qonşunun  və qohumların  xəbəri  vardı  ki,  müəllimə  onların  da  çoxu  ilə  küsülü  idi.  Bütün bu  üzüklərə  ,  sırğalara  baxmayaraq  heç  olmazsa  kiçik  bir  televizor  almamışdı.  Çünki  televizor  alsaydı  qətran  kimi  uzanan  tənha  gecələrdən  yaxa  qurtarmaq  üçün  qonşulara  getməyə  bəhanəsi  də  olmayacaqdı.

Hadisədən  bir  neçə   gün əvvəl  müəllimə  gecə  çölə  çıxarkən  bağda  gəzi-

şən  qara  kölgələr  görmüşdü  və  ilk  dəfə  ağlına  qorxulu  bir  şey  gətirməyərək:

“Köpəy  uşağı,  nə  gəzirsiniz  orda,  tanıdım  hamınızı”,– deyə  qışqırmışdı  və  üç-dörd  nəfər  adam  bağın  arxasına  tərəf  qaçaraq  gözdən  itmişdi.  Səhəri  günü müəllimə  əhvalatı  küsülü  olmadığı  bir-iki  qonşusuna  danışmışdı,  amma  heç kəs  fikir  verməmişdi.  Həmin  hadisədən  3 gün  sonra  gecə  saat  11-də  evdə oturarkən  müəllimə  üzərində  nə  isə  qəribə  bir  təsir  hiss  eləmişdi  və  bağ  tərəfin  qaranlıq  pəncərə  pərdəsini  çəkəndə  şüşə  arxasında  iri  kişi  sifəti  ilə  üz-üzə  gəlmişdi.  Qəfil  yaxalanmadan  naməlum  adam  da  özünü  itirmişdi  və  qaranlığa-bağın  arxasına  doğru  qaçaraq  yox  olmuşdu.  Həmin  gecə  müəllimə  qorxudan  çölə  də  çıxa  bilməmişdi  və  səhəri  günü  yenə  hadisəni  qonşulara danışmışdı.  Amma  bu  dəfə  də  fikir  verən   olmamışdı  və  müəllimə  and-aman eləmişdi  ki,  qarabasma  deyildi,  başı  papaqlı  kişini  öz  gözlərimlə  gördüm,  qaçanda  tappıltılarını  eşitdim,  həm  də  bağda  izləri  qalıb.   Lakin  yenə  müəlli-

məyə  fikir  verən  olmamışdı,  elə  bilmişdilər  ki,  qocalıb  deyə  qorxur.

Axırda müəllimə:  “Öldürəcəklər  məni  onlar,  vallah  öldürəcəklər.  Bir  adamdan  şübhələnirəm,  onun  işi  olacaq,  o  bilir  mənim  evimin  sirrini”, – demişdi.  Amma  heç bir  ad  çəkməmişdi.  Həmin  izlərsə  bağa  baxan  pəncərənin  qarşısında  hələ  də qalırdı.  Belə  məlum  olurdu  ki,  qatillər  gecəykən  qaranlıq  pəncərədən  otağın içini,  müəllimənin  hərəkətlərini  izləyib  fürsət  axtarırmışlar.  Çünki  gecələr  evin  içi  işıqlı  olduğundan  bayırdan  yaxşı  görünür,  içəridən  isə  qaranlıq  bağ görünmürdü.

İkinci  hadisədən  sonra  bir  həftə  sakit  keçmişdi,  amma   bir  həftədən  sonra  müəllimə  yenidən  bağda  kiminsə  gəzdiyini  görmüşdü  və  yenə  qonşulara xəbər  vermişdi,  amma  əvvəlki  kimi  heç  kəs  onun  sözlərinə  məhəl  qoymamışdı.  Müəllimə  hər  gün  küçələrindən  keçən  kənd  soveti  Qədirin  qabağını kəsib:

– A,  Zvırdış,  bağımda  gecə  3-4 nəfər  adam  gəzir,  öldürəcəklər  məni,– demişdi.  Müəllimə  Qədirə  də  dərs  demişdi  və  “Zvırdış”  ləqəbini  də  o  vaxtlar  qoymuşdu.  Çünki  Qədir  o  vaxdan  çox  küt  və  yaltaq  uşaq  idi.  Müəllimə  isə  uşaqlara  ad  qoymaqda  sərraf  idi.  Bu  ləqəblər  çox  vaxt  dəqiqliklə   qoyulurdu,  bəzən  isə  elə  oludu ki,  yüz  etnoqraf  da  yığışsaydı  bu  ləqəblərə  bir  məna  verə  bilməzdi.  Qədirin  ləqəbi  də  belələrindən  idi  və  bəlkə  də  müəllimənin  dilində  küt,  yaltaq  demək  idi.

Müəllimə  Qədirin  qolundan  tutub  bağa  aparmışdı  və  sulanmış  bağda  qurumuş  iri  çəkmə  izlərini  göstərmişdi,  amma  Qədir  zarafata  salmşdı: “Ay  müəllimə,  səni (Sizi  yox- Qədir  də  qisasını  bu  yolla  alırdı)  öldürməyə  kimin hünəri  çatar,  səni  qörəndə  indi  də  sarımızı  uduruq,  sənin  nəyin  var  ki,  nəyini  aparsınlar.  Toyuq-cücə  oğruları  olar,  toyuq  hinini  möhkəm  bağla.  Şübhə-ləndiyin  adam  varsa ,  xəbər  verim,  aparıb  bassınlar  qoduqluğa  ,  gözləri  lıppıldasın”, – demişdi.  Müəllimə  müəmmalı  cavab  vermişdi:

– Şübhələnirəm,  amma  əmin  deyiləm.

Hadisə  bütün  kəndə  yayılmışdı  və  müəllimə  bir  səhvə  də  yol  vermişdi,  qonşu  qadınlardan  birinə  demişdi  ki, özüm  qorxutmaq  üçün  tanıyıram  dedim,  bir  adama  oxşatdım,  amma  tanımadım.  Qonşu  qadınsa  xəbəri  digər  qonşulara  çatdırmışdı  və  hadisə  də  həmin  gündən  3 gün  sonra  baş  vermişdi.  Demək  qatillər  üç  gün  gözləmişdilər  ki,  görsünlər  müəllimə  doğrudanmı  onları  tanıyır.  Əmin  olandan  sonra  ki,   müəllimə  sözü  elə- belə  deyib,  heç  kəsi  tanımır,   onda  çirkin  əməllərini  yerinə  yetirmişdilər.  Şübhəli  şəxslər  kimi  bir neçə  kənd  avarasını  tutub  rayon  qazamatına  salmışdılar  və  polislər  onları  hər gün  döyüb  əziyyət  verirdilər.

Buna  baxmayaraq  kələfin  ucu  görünmürdü.  Yarıyanmış  qapının  içəridən  bağlanması  müəmma  olaraq  qalırdı.   Doğrusu,  müəllimənin  çarpayıya   sarınması,  bağdakı  izlər,  qızıl  protezlərin  aparılması  və  s.  işdə  cinayət  olduğunu sübut  edirdi,  amma  qapının  içəridən  necə   bağlanmasından  əlavə  kim  tərəfindən  bağlanması  da  müəmma  olaraq  qalırdı.  Çünki  qonşular  bildirirdilər ki,  müəllimə  həmişə  qapıları  çöldən  bağlayırdı  və  hətta  tələsik  qonşuya,  mağazaya  və  ya  başqa  bir  yerə  gedəndə  də  bütün  qapıları  və  darvazanın  qapısını   çöldən  bağlayıb  açarı  özü  ilə  götürürdü.  Hadisə  baş  verdiyi  gündən bəri  hərə  bir  mülahizə  yürüdürdü.

Vahid   müəllimin  oğlu  Sahib  ilk  gündən  deyirdi  ki,  bu  ancaq  Elyarın  işidir.  Elyargil  dörd  qardaş  idilər,  kənddə  boş-boşuna  gəzən   avaralar  kimi  tanınmışdılar.  Böyük  qardaş  Xalid  axır  bu  avaraçılıqdan  bezib  kəndin  aşağı  tərəfində  özünə  bir  kümə  qaraltmışdı.  O  biri qardaşların  da  adları  kiçik  dava-dalaşlarda,  xırda  oğurluqlarda  çıxmışdı,  amma  heç  kəs  onların  belə  bir  ağır  cinayət  törədəcəklərinə   inanmırdı.  Sahib  isə  sözündə  duraraq  deyirdi  ki,  Elyar  bütün  yayı  Zibeydə  müəllimənin  evinə suvaq  çəkib,  otaqları  təmir  edib,  bu  ancaq  onun  işidir.  Sürücü  İlqar  da  onun sözlərinə  qüvvət  verib  bildirirdi  ki,  bu yaxınlarda  Elyarı  bir  yerə  aparmışdım, qayıdanda  birdən-birə  dedi  ki,  sən  yaxşı  oğlansan,  gedək  evə  motosikletim  var ,  sənə  verim.  Deyirəm  mənim  nəyimə  lazımdır  motosiklet.  Deyir  yox,  sənə  verirəm.  Özü  də  bir  var  yalandan  deyəsən,  bir  də  var  həqiqi  verəsən.  Bu  həqiqi  verirdi  motosikleti.  Götürmədim.  Bütün  dişlərini  qızıllatdırıb,  acından  ölənin  biriydi,  hardandı  onda  o  qızıllar?.

Sonra  xəbər  çıxdı  ki,  qəsəbədə  bir  ləzgi  qızıl  satırmış. Zibeydə  müəllimin qohumu  Elman,  müəllimənin  üzüklərindən   birini  tanıyıb   alır,  ləzgini  tovlayıb  deyir  ki,  pul  evdədi,  qızılların  qalanını  da  alacam.  Ləzgini  gətirir  evlə-rinə,  yaxşıca  yedirdib-içirdir  və  ləzgi  qızılları  kimdən  aldığını  deyir  ona. Guya  qızılların  bir-ikisi  Zibeydə  müəllimin  imiş.  İki  gündən  sonra  məlum  oldu  ki,  bu  da yalan  söhbətdir,  heç  bir  qızıl-filan  tapılmayıb.

Polis  bir  neçə  şübhəli  adamı  tutub  salmışdı  qazamata,  onları  hər  gün  döyüb  incidirdilər,  işgəncə  verirdilər,  amma  heç  kəs  heç  nəyi  boynuna  almırdı.  Bakıdan  müstəntiq  çağırmışdılar,  hamının  ümidi  ona  idi.  Nəhayət  şənbə günü  əcaib  geyimli,  saqqallı  müstəntiq  gəlib  çıxdı. Müstəntiq  rayon  polis  idarəsinin  qara  “Volqa”sından  düşən  kimi:

– Hm,  hm,  hadisə  burda  törədilib,–  dedi.

Deyirdilər  bu  müstəntiq  çox  qarışıq  işləri  açıb,  bu  onun  əlində  nədir  ki? Di , gəl,  hələ  ki,  bir  şey  yox  idi.  Müəllimənin  öldürüldüyü,  öz-özünə  yanmadığı  gün  kimi  aydın  idi.  Çarpayıya  bağlı  skelet  də,  bağdakı  çəkmə  izləri  də – bir  sözlə  hər  şey  bunu  göstərirdi,  amma  hələ  ki,  mülahizələr  birnəticə  vermirdi.  Nədənsə  bu  əcaib  müstəntiq  uşaqları  arı  pətəyi  kimi  daim özünə  cəlb  eləyirdi  və  müstəntiq  təcrübəsinə  əsasən  onları  heç  vaxt  qovmurdu,  çünki  bilirdi  ki,  bəzən  ən   ağır  cinayətlər  belə  təsadüfi  deyilən  bir sözlə  açılır.  Həm  də  ən  düzgün  məlumatı  məhz  uşaqlardan  öyrənmək  olardı.

Bu  dəfə  də  elə  oldu…

Əcaib  müstəntiq  dedi:

– Hm,  hm,  onlar  damdan  da  çıxa  bilərdilər,  amma  xalçaları  damdan  çıxarıb  apardıqlarına  inanmıram.  Bəlkə  əvvəl  hər  şeyi  qapıdan  aparıblar,  sonra axırıncı  qatil  qapını  arxadan  bağlayıb,  içərini  yandırıb,  damdan  qaçıb?  Axı qapını  içəridən  necə  bağlamaq  olar?

– Əmi,  mən  çöl  tərəfədə  durub  qapını  içəridən  bağlaya  bilirəm, – səkkiz  yaşlı  qonşu  uşağı  qəfildən  dedi.

Müstəntiq  dərhal  sözdən  yapışdı  və  uşağı  ürkütməmək  üçün:

– Yox,  elə  şey  olmaz, – dedi,– axı  çöldə  durub  qapını  içəridən  necə  bağlamaq  olar?

Qonşu  uşaq  cəsarətlənib  irəli  gəldi:

– İp  var? – soruşdu.

Tez  polislər  ip   tapıb  gətirdilər.

Uşaq  ipi  bir  dəfə  qapının  siyirmə  rəzəsinə  doladı,  ipin  ucunu  əlində  tuta-tuta  çöl  tərəfə  çıxdı  və  ipi  asta-asta  çəkdi.  Qapı  çöldən  bağlandı,  amma  ip  üstündə  qaldı. İpi  çəkdilər,  qırıldı,  amma  yarısı   içəri  tərəfdə-  rəzənin  üstündə  qaldı.  Müstəntiq  bir  an  fikirləşdi  və  tələsik:

– İpək  sap  gətirin,- dedi.

İpək  sap  tapıb  gətirdilər,  bu  dəfə  müstəntiq  özü  ipi  içəri  tərəfdən  rəzəyə  do-

ladı  və   çölə  çıxıb  asta-asta  ipi  çəkdi,  qapı  bağlandı.  İpin  uclarından  birini

buraxıb  o  birini  çəkməkdə  davam   elədi  sürüşkən  ip  asanlıqla  siyrilib  çıxdı.

– Vot  eta  da, – müstəntiq  rusca  dedi, –  və  yenidən   üzünü  uşağa  tutdu:

– Oğlum,  bəs  sən   qapını  belə  bağlamağı   kimdən  öyrənmisən?

– Yayda  Elyar  Zibeydə  müəllimin  evini  suvayırdı,  bir  dəfə  məni  çağırıb

dedi  ki,  sən  içəri  tərəfdə  dur,  gör  mən  qapını  çöldən  necə  bağlayıram.  Özü

çölə  çıxıb  qapını  belə  bağladı,  mən  içəridən  açdım.

Qazamatda  əziyyət  verilən  adamların  arasında  Elyar  yox  idi.  Tez  Elyarı  tutmaq  üçün  operativ  dəstə  göndərildi,  amma  məlum  oldu  ki,  o  Moskvaya

uçub.

 

 

 

 

 

 

 

Bölmə : Nəsr
KÖŞƏ YAZARLARI
TOP 10