Ramil Əhməd: “Çiçəklər uşaqlar kimidir” – ŞEİRLƏR

125 Baxış

ramil NİKBİNLİK

 

Yolmayın,

çobanyastığının günahsız ləçəklərini,

Yormayın, eyni suallarla onu:

– Sevir, sevmir…

 

Cavabını bildiyiniz sualları

başqasından soruşmayın.

Çiçəklər uşaqlar kimidir,

yalan danışa bilməzlər…

 

Göndərməyin parabüzənləri

sevdiyinizin arxasınca,

düşünün.

Bəlkə də,

barmağınızın ucundakı böcək

elə sizi aparmaq üçün gəlmiş…

 

 

 

 

METAMORFOZ

 

 

Dayanar yol kənarında

hər gün bir uşaq.

Hər gün bir uşaq

dayanar yol kənarında.

Çəkər yolların tozunu kirpiklərinə,

soruşar atasını hamıdan.
Bilməyənlər “görmədim” deyər,

Bilənlər başını tumarlayıb keçər…
Atasının ayaqqabısını

geyinib qaçan uşaq

maşınları da ötüb keçəcəyini düşünər…

Bağlaya bilmədiyi ayaqqabının ipləri

dolaşar ayaqlarına –

yıxılar üzü üstə,

yıxılar atasızlığa.

 

Hərif hər gün ataya məktub yazar

hərfsiz bir əlifbada.

Tanrıdan, bir də mələklərdən başqa

kimsə bilməz bu əlifbanı.

Tək qalınca,

çəkilib bir küncə

göndərər bütün parabüzənləri

atasının dalınca:

“Uç, uç, qarı nənə, mənə atamı gətir”.

 

Bir daşın üstünə çıxıb

əllərini yuxarıya uzadan uşaq

Allaha toxunacağını düşünər.

Qalxar hündürə, laaap hündürə –

barmaqlarının ucuna!

Amma yenə toxuna bilməz,

çatmaz əlləri Ona…

 

Bir gün hürkər,

görəndə çiynindən çıxan

ağappaq, ağappaq lələkləri…

“Ata! Ata!”, – qışqırar.

Qışqırar pərən salar çiynindəki mələkləri.

Atar özünü lələklərinin ucundakı həsrətdən,

nə ölüsünü görən olar, nə dirisini:

yer üzündə bir uşaq azalar,

göy üzündə bir mələk çoxalar…

 

 

AMERİKA

 

 

Hər qadın bədəni

kişi üçün yeni bir qitə…

kəşf edilir

aza-aza, keçə-keçə,

üzə-üzə, öpə-öpə.

Bütün kişilər Kolumbdu bəlkə?

Sevgi inanmaqdı

ömrün sonuna qədər.

Ömrün sonuna qədər,

Amerikanı Hindistan bilməkdi.

 

 

 

BİRCƏ HƏRF

 

 

Bu qədər sevgilərin içində

kiminsə sevgisi itkin düşüb, elə bil.

Bu qədər səsin içində

hansısa doğma bir səs yox,

Bu qədər adamın arasında kimsə çatmır.

Əslində,

bu qədər sevgilər, səslər, adamlar artıqdı.

İndi bizə lazım olan sevginin, səsin, adamın sonuncu parçasıdı.

Və xoşbəxtliyə bircə hərf çatmır – o…

 

 

 

UŞAQLAR

 

 

Uşaqlar,

bilməzsiniz olmadığınız evin səssizliyini…

Siz olmayan evlərin

sükutunun dərinliyindən

heç Məlikməmməd də çıxa bilməz.
Bilməzsiniz

sizə həsrət qalanların

evdə pişik saxlamasının ağrısını.

 

Qonşuda bir qadın var

dibçəkdəki güllərinə

qızım deyir, pişiyinə oğlum…

………………………………………..

 

Uşaqlar,

siz olmayan evlərdə

televizorda heç vaxt

cizgi filmi göstərmirlər.

 

O evlərin nağılında

kişi qadından utanır,

qadın da kişidən.

O evlərin nağılında
bir-birini sevmirlər,
bir-birlərinə öyrəşirlər.

O evlərin nağılında

nə işıq gələn tərəf var,

nə də it hürən…

O evlərin nağılında

ancaq kişi dodaqlarının işğalı altında

qalır bir qadının döşləri…

Gözlərindən süd axır,

bəlkə də, hər ağlayanda,

kim bilir…

 

Uşaqlar,
siz olmasanız,

kişilər ata olmaz,

qadınlar ana…

Bölmə : Poeziya, Ədəbiyyat
KÖŞƏ YAZARLARI
TOP 10