Tatyana Dragneva. UMUT – QAQAUZCA

51 Baxış

qaquzİlkyaz.Güneş. İlk çiidemnär. Dışarda 1977 yıl. Çiidemnär savaşêrlar çıkmaa kaar altından. Onnar taa pek küçük hem kuvetsiz. Bu sabaa Girgin Sofi duudurdu ilk çocucaanı Slavayı. Duudurdu o pek zor, bitkiydi lafları onun “Şükür Allaha!” İnsan baktı çocucaan üzünä, öptü onu da kapadı gözlerini. Artık diveç. Sofiyi ölä dä gömdülär – gülüşlän dudaklarında. Pek ii karıydı. Uşak kaldı bobasınnan Akimnän, ii ürekli hem uslu adamnan. Ama islää olacek tanışalım onunnan taa yakından.

Akim büüdü akıllı bir uşak. Herkerä yardım edärdi küçüklerinä dä, büüklerinä dä. O pek tez annadı, ne o bobasızlık. Küçüktän lääzımdı işlesin, da mamusuna olmasın zor kazanmaa. Onbeş yaşını tamannadıynan, başladı kıra gitmää, gezärdi ev-ev, yardım edärdi insannara. Para almazdı,ama kim sayardı – onnar verärdilär. Brakıldı şkoladan, bireri çıkmazdı. Kimär kerä okadar yorulardı, ani bütün soluunu yoktu nicä çeksin. Gecä-gecä aalayardı, ama sabaalen, kalkıp, yıkardı elini-üzünü da gidärdi para kazanmaa, çünkü o şansora en önemni adamdı ayledä; lääzım kaavi olmaa. O pek tez büüdü, erken annadı yaşamanın doorusuzluunu, acısını.
Ozaman o emin ettiydi, ani bu sevdayı,angısını görämedi hem duyamadı kendisi, o bütündän verecek kendi uşaana.

O çok mayıl olardı çocucaklara, angıları top oynardılar sokakta, kaçınardılar. O da istärdi onnarın yanına, ama kuvedi yoktu, makarki evdä gezmää.

Te o büüdü, evlendi, da oldu onun uşaa. Slava gözükärdi yufka bir uşak. Doktorlar inanmazdılar, ani bu “çekirgedän” olacek haliz adam. Onnar teklif edärdilär Akimä braksın onu bolniţada da yaşasın raat, çünkü bu kuvetlär, izmetlär faydasız. Ama adam salt üfkeli baktı doktora kaşlar altından da dedi:

– Bu ayozçuk-bana Allahtan baaşış. Ondan inkär gelmää olmaz, – döndü arkasını da gitti evä.

İlk vakıt bu uşaa hakına pek zordu bakmaa. Akim yalnızdı, gecä uşak aalardı, baarardı, sansın duyardı, ani anası yok yanında. Bu zavalı adam bilmäzdi, ne yapsın. O “olardı doksan dokuz parça”, savaşardı hepsini etiştirmää.
- Mamu,tez yısıt südü, uşak baarêr. Bän da gidecäm plitayı tutuşturacam, pek suuk.

Taman o çıkardı,anası ardından baarardı:
-Akim, taa tez, elceezleri buz gibi olmuş.
Adam bakardı bulutlara da sorardı:
-Sofi, neçin sän braktın bizi? Görmeersin mi, çocucak anasına isteer. Bana da pek zor sensiz…
Da ona gelardi, ani karısı ona cuvap edärdi:
-Akim, yalvarêrım, salt brakma bu ayozu. Bän yukardan sizä yardım edecäm. Siz enseyeceniz, hepsini geçireceniz.
O bitki kuvetlerini verärdi, ki hepsi islää olsun. Ona yardım edärdi anası: giisi yıkardı, imää yapardı. Akim baa işlärdi, bakardı hayvan: inek, beygir, domuz. Süt vardı, uşaa doyurardılar. Ama o hep kila almazdı.
Olardı ölä kıpımnar, açan Akim getirärdi aklına doktorun laflarını, ama, baktıynan bu küçücük ayozçuun üzünä, nicä o gözäl uyuyêr, da gülümseer düşündä, annardı, ani bu var yaşamanın öz maanası, da o hemen koolardı bu korkunç düşünmekleri aklından.
Vakıt geçärdi. Slava azar-azar alardı kila da artık benzärdi uşaa. Bobası onu, tutup kolcaazlarından, gezdirärdi içerdän içeri.
Geçti artık onaltı yıl. Dışarda durardı 1993 yıl. Slava gidärdi 9 klasa, da, bakmayarak ona, ani doktorlar inanmazdılar, ani o yaşayacek, Slava artık 5 yıl zanaatlanardı voleybollan.
O büümüştü bir gözäl, kıvrak boylu çocuk. Pek sevärdi tertiplii, paklıı. O pek açık bir çocuktu, diildi zabun. Kızlar onu hepsi sevärdi, ama Slavanın aklında salt bir sporttu. O kuvetlerini bütündän verärdi voleybola. Haftada 3 kerä gidärdi sınışlara. Gelärdi evä kuvetsiz, yorgun. Yatardı döşeenä da ölä dä kalardı sabaaya kadar.

 

Tezdä lääzımdı olsun pek önemni oyun, angısını o beklärdi artık 4 yıl, angısı için o gecelärlän uyuyamardı ayaklarında hem kollarında acılardan.
O hem sevinärdi, ama korkardı, enseyäbileceklär mi onnar o oyunda?! O günädän kalardı bir hafta: çocuk artık sayardı saatları. Ama… Hepsi diişildi bir kıpımın içindä.
Pazardı, saat 15:45. Hava dürüktü, bulutlar kararmıstılar, lüzgär fena üflärdi. Slava hazırlanardı bitki sınışa oyunun önündä. O ütüledi rubalarını da çıktı yola, ama geç kalardı. Durdu bir maşina, haydardı onun komuşusu, da aldı Slavayı oyanı dooru.
- Ee, Slava, nereyi gidersin genä?
-Voleybola, Kosti batü.
-Aman, brakmadın da onu bir türlü, tezdä evlenecän, hep taa atlêêrsın.
Slava salt gülümsedi, çünkü o bilärdi, ani volyebol – onun yaşaması.
Yol diildi uzak, maşinaylan 4 minut şkolaya kadar.
Kosti batünun çaldı telefonu. Lafederäk, o kollayamadı arabayı, da onnar uruldular dirää, etişmeyip 50 metra şkolaya kadar.
İşittiynän bunu, bobası kär urulmuş gibi kaldı. Gezärdi, da şaş gibi belirtmiş gözlerini hep baarardı, bakarak gökä. Sorardı Allaha:”Ne için? Ne için ona bukadar zorluklar yaşamasında? Ne o okadar prost yaptı da lääzım geçirsin bunnarı hepsini?”
Geldiynän kendinä, Slava birdän annamadı, ne oldu. Ama sora, yavaş-yavaş, hepsini annadı. Onun yaşaması artık pay oldu iki bölümä: ne, ani vardı bu korkunç oluşa kadar, hem ne olacek ondan sora. Bundan sora o yıllarlan yatacek bolniţalarda, geçirecek 20 opiraţiyadan zeedä. Artık başka oynayamayacek voleybol. O enidän başlayacek üürenmää kıpırdatmaa parmaklarını,basmaa ayaklarına.
Hepsi birdän, belliki, olmazdı onda. Yokkana içerdä kimsey, o kalkardı da savaşardı basmaa ayaklarına, ama acıdan dayanamazdı da düşärdi erä, başlardı aalamaa, nicä küçük uşak. Sıkardı dişlerini, da enidän şavaşardı. Slava artık istemäzdi dönmää sporta, ama makarki kendinä kadar gezmää hem işlemää pek istärdi. O artık bıkmıştı “oturmaa bobasının ensesindä”. Vakıt geçärdi, o istärdi evlenmää, ama düşünärdi:

-Kim bakacek bana, bölä sakat adama? Slava artık inanmazdı kendi kuvedinä. Ama geçti biraz vakıt da karşı geldi onun yolunda bir kız. Ama annadayım, nesoy oldu bu karşılaşmak.
Dışarda ilkyazdı. Diildi suuk artık, ama sıcak ta diildi. O günü nesoysa fasıldı hava: bulutlar sansın çökmüştülär, gelärdi, ani kaldır kolunu yukarı, da diiyecän onnara; pek bunalıktı, soluk etmäzdi. Slava oturardı içerdä, siiredärdi televizoru. Meraklı programa yoktu birerdä, o salt hızlı-hızlı aktarardı kanalları. Bir dä istemäz kösteklendi sport kanalına, orada da, sansın maasuz, gidärdi voleybol oyunu. O baktı bir-iki minut, ama başka bakamadı. Yaşlar başladılar taşmaa onun gözlerindän, o üfkelendi, kafasında sansın nesä patladı. O kibirinä idirmäzdi, ani onnar hepsi atlêêrlar, oynêêrlar, ama o sakat yatêr. Başladı kırmaa hepsini, basetmää erä. Okadar ona acı gelärdi. Biraz kendinä gelmää deyni, o çıktı gezinmää, solumaa pak soluklan. Makaklarına abanıp, başladı adımnamaa. O düşünmäzdi bişey için. Slavanın canı olmuştu kaskatı, yoktu kuvedi bişey yapmaa, o kapanmıştı hepsindän, birinnän lafetmäzdi. Bakmayarak yola, o gidärdi, da istemezdän uruldu bir kıza da düştü. Kız kaldırdı onu enikunu.
-Prost edin beni, yalvarêrım. O bendä kabaat, daldım kendi düşünmeklerimä, hiç yola bakmadım.
Kız baktı Slavanın gözlerinä. Çocuk okadar gözäl bakış yoktu taa gördüü. Kızın gözleri maaviydilär, nicä bir derin pak deniz, angısında vardı nicä buulmaa.
-Yok bişey. Hepsi islää.
Bu laflardan sora onnar oturdular skemneyä da başladılar lafetmää. Kendileri da denämedilär, nicä geçmiş iki saat, da başlamış artık karannık çökmää. Kız sölämedi kendi adını.
Slavaya birinnän diildi okadar kolay, nekadar bu kızlan.
Onnar lafedärdilär türlü temalara, gülärdilär, şakalaşardılar, sansın bilärdilär biri-birlerini çok yıl.
Kız söledi Slavaya, ani herbir salı, cumaa hem cumertesi o geler bu parka kiyat okumaa hem kalmaa yalnız. O teklif etti Slavaya gelsin onunnan.
Bu kız oldu nicä bir şafk Slavaya deyni. Onnar buluşardılar, lafedärdilär. Herkerä, gördüynän kızı, onun içi baş aşaa dönärdi, onunnan Slava unudardı acılarını, da halizdän yaşardı. Ayırıldıynan kızlan, Slava hep düşünärdi onun için, düşündä onu görärdi. Bir salt o gezärdi  Slavanın aklında. Çocuk hepsini inanardı bu kıza, da günün birindä annattı, ne oldu onunnan.
Ama kız salt şaşardı, neçin o enidän gitmeer sınışlara, neçin o bişey yapmêêr ensemää deyni bu belayı?!

-Ama bän yapamayacam, bendä olmayacek,- dedi Slava.

-Ne sän lafedersin, Slava? Aç kulaklarını da işit kendini, yalvarêrım! Allah sana verdi taa bir şans, o brakmadı, kolvermedi seni öbür dünneyä, o istedi sän yaşayasın. Da bundan sora nasıl sän var nicä söleyäsin, ani sendä olamayacek? Sän denedin mi? Yaptın mı bişey, olsun deyni? Sän salt oturêrsın da, uşak gibi, mizleersin. Bişey yok nicä yapmaa, salt yatarkan mezarda, suuk toprak altında. Ama sän kaldın diri, bu sana Allahtan baaşış. Bän inanêrım sana, sän kaaviysin! Kayılım, olacek pek zor; lääzım olacek hepsini çeketmää enidän, ama eer sän kaldıysan diri, mutlaka lääzım iz brakasın bu dünnedä, çünkü voleybol – o senin yaşaman. İnan bana, bän bilerim, ne söleerim. Bölä düşünmeklär vardı bendä. Açan benim anam ölärdi benim hem kardaşçıımın kucaklarımızda, ondan sora bän dä yaşamaa istämäzdim, ama topladım kendimi da yaşadım benim umudum için, benim şafkım için –  kardaşçıımın için.
Slava başladı gitmää sınışlara küçük uşaklarlan, enidän hepsini üüreneräk. Pek tez o başladı doorulmaa. Sora, yavaş-yavaş, başladı gitmää kendi akrannarınnan, da onnar ensedilär o önemni oyunda, angısına Slava çok hazırlanardı.
Bütün yaşamak –  oyun. Onu lääzım dooru oynamaa. Olmaz durmaa yarı yolda. Ne da olsa – mutlak ileri gitmää.
Nekadar lääzım sevsin ana uşaanı hem uşak anasını, ani ölümdän da sora onnar buluşsunnar hem lafetsinnär. Okadar keskin Slava istärdi görmää anasını, okadar ona etmäzdi ana sıcaa, ani herbir salı, cumaa hem cumertesi o gidärdi parka da lafedärdi onunnan.
Ensediynän oyunu, o hep o günnär gidärdi parka, ama başka o kız gelmäzdi. Salt bir gün geldi da söledi, ki Slava maşalla. Taa dedi, ki o geçärmış başka devletä yaşamaa, hem Slava aaramasınmış onu. Kalktı da tez gitti.
Bezbelli, anası orada raatlıı bulmamıştı. Çocuuna zordu – anasına bin katına taa zor. Ama şindi, açan Slava ensedi belayı, anası buldu usluluk da var nasıl raat dinnensin.

Bölmə : Manşet, Nəsr, Ədəbiyyat
KÖŞƏ YAZARLARI
TOP 10