Vaqif Səmədoğluya ithaf olunmuş şeirlər

46 Baxış

vaqifesas

1939-cu ilin bu günü Səmədovlar ailəsinin üçüncü körpəsi – Vaqif Səmədoğlu dünyaya gəldi. Bülbül adına musiqi məktəbində oxuduqdan sonra Üzeyir Hacıbəyov adına Azərbaycan Dövlət Konservatoriyasında təhsilini davam etdirdi. Azərbaycan Sovet Ensiklopediyası Baş redaksiyasında incəsənət redaksiyasının müdiri , “Oğuz eli” qəzetinin baş redaktoru (1992-1994) vəzifələrində çalışıb.

“Yoldan teleqramlar”,  “Günü baxtı” , “Mən burdayam, ilahi”,  “Uzaq, yaşıl ada” kimi şeir kitablarının müəllifidir. Onun yaradıcılığında şeirlə yanaşı “Bəxt üzüyü” , “İntizar”, “Uca dağ başında”, “Yaşıl eynəkli adam” kimi dram əsələri də xüsusi yer tutur. Vaqif Səmədoğlu Azərbaycan Respublikasının Xalq Şairi “Əməkdar İncəsənət Xadimi” adına və “İstiqlal” ordeni” , “Şərəf” ordeni” mükafatlarına layiq görülüb.

Vaqif Səmədoğlu  2015-ci il yanvarın 28-i Bakıda dünyasını dəyişib.

Senet.az “HƏDƏF” nəşrlərində çapdan çıxmış “Vaqifə 40 dua” kitabından şairin qələm dostlarının ona həsr etdiyi şeirləri təqdim edir:

 

Fikrət Qoca:

 

Vaqif Səmədoğluna

 

Otuz ildən çoxdur

tanışlığımız…

Dalaşdığımız

özümüzlə,

barışdığımız yoxdur.

Danışdığımız

Danışmadığımızdan çoxdur.

Yaxşı gündə, pis gündə

qazancımız bir cüt

ayaqqabı oldu,

o da qaldı

yer kürəsinin üstündə…

 

Zəlimxan Yaqub

Şairin ölümü

 

Ağrılar əlində acizdi bəndə,

Nə həsrət üzülür, nə kədər ölür.

Dünya tutqunlaşar şair öləndə,

Nə qədər şeirlər, nəğmələr ölür.

 

Zirvələr yaş tökər, ucalar ağlar,

Cavanlar ah çəkər, qocalar ağlar.

Sözlər, qafiyələr, hecalar ağlar,

Şair can verəndə gör nələr ölür.

 

Gözündə Günəş var, könlündə sabah,

Hər fikri səngərdi, hər sözü silah.

Şairi öldürmə, ey qadir Allah,

O ölsə, nəğməli bir səhər ölür.

 

**

 

Vaqif Bəhmənli

 

Adaşıma

 

Adın altında daha bir kəlmə görünür:

Vaqif Səmədoğlunun 75 illik yubiley

gecəsindən sonrakı ovqat.

 

“Beşmərtəbə”ylə üzbəüz,

“Füzuli meydanı”nın tuşunda,

2014-cü il,

iyun ayının beşində,

“Azdrama”da,

Vaqif Səmədoğlunun

təntənəli yubiley axşamında

iki başı da düyünlü can qantelini

dünyanın ən yüngül

daşı kimi apardı Vaqif Səmədoğlu;

halbuki, mən

bundan nigaran idim…

 

Vurğun yadigarı adaşım

o möhtəşəm gecədə

çox əlamətlərə əl sürtdü,

toxundu çox nişanlara.

 

Bir az ağı,

bir az bayatı,

bir az da

həyat anlatdı

salona toplaşanlara…

 

 

Yəni ki, özünü

kişi kimi apardı Vaqif Səmədoğlu -

Halbuki, mən

bundan nigaran idim.

 

Prezident sərəncamını,

yetmiş beş illik

yubiley təntənəsini hökumətin,

Mədəniyyət və Turizm Nazirliyinin

işi kimi apardı Vaqif Səmədoğlu -

Halbuki, mən

bundan nigaran idim.

 

Azarı boğazladı,

nitqini tarazladı,

fikir verdi sözlərinə,

Salon qorxmasın deyə

eynəkli gözlərini

gürzə kimi zillədi

yeddi başlı xərçəngin

qan çəkmiş gözlərinə -

Halbuki, mən

bundan nigaran idim.

 

Yeriyirsə ürək -

yerimək asandı, dedi,

Xalq artisti Fəxrəddin Manafova

əsamdı, dedi!

Yeridi ehmal-ehmal;

nə tez, nə gec -

əsaya ehtiyacı olmadı heç!

 

 

Vaqifin yox, Manafovun

yıxılacağından

qorxdu salon…

uğurla bitdi son;

Diki endi,

düzü qalxdı

Səmədoğlu,

Həmişə olduğu kimi

səhnə pilləkənini

özü qalxdı Səmədoğlu-

Halbuki, mən

bundan nigaran idim.

 

Yetmiş beş yaşında Səmədoğlu,

İsraildə,

dünyanın o başında Səmədoğlu

yuxudan halsız ayılarkən

gözünü üzünə zilləyən

Nüşabə xanıma baxıb -

“Sevginin

nə demək

olduğunu

anladım,”-

dedi,

 

“Atamın

Azərbaycanı da

Nüşabə xanımın yanındaydı,

tək deyildi

o qadın” -

Halbuki, mən

bundan nigaran idim.

Nə bənzətmə, nə qafiyə…

Salonda

ayrı bir Vaqif də vardı;

Vaqif

Vaqifdi Vaqifə…

 

Adaşlar adaşlara,

qardaşlar qardaşlara

qapılar olmasa, nə olsun?

Təbibə yoxlatsam, məndə

xərçəng tapılar olmasa nə olsun? -

Halbuki mən

bundan nigaran idim.

 

“Beşmərtəbə”ylə üzbəüz

“Füzuli meydanı”nın tuşunda

“Azdrama”nın ağuşunda

altı yüz qadın-kişini

Səmədoğlu azarına

yoluxmuş gördüm,

Dünyada xərçəng adında

cəfəngiyat yoxmuş, gördüm…

Halbuki, bu,

yatsam, yuxuma da girməzdi!..

***

 

Rəşad Məcid:

 

Doydum

 

(Vaqif Səmədoğluna ithaf olunur)

 

Doydum –

adamlardan, söhbətlərdən,

bir-birinin eyni olan

məclislərdən, tədbirlərdən,

saxta, soyuq sifətlərdən…

İndi ən çoxbilmiş adamın

ağzını açanda deməyib

dilinin altında,

ürəyinin neçənci qatında

gizlədib saxladığı

sözünü də bilirəm…

Söhbətlərin yalanını da,

düzünü də,

məclislərdə deyilən hər kəlmənin

kimə, hara hesablandığını da –

bilirəm…

Bu salamın arxasında nə durur,

bu gülüş nəyə görədi,

o baxış nə üçündü? -

bilirəm…

Doydum,

sevgilərdən də doydum –

doğrusundan,

saxtasından…

başlamasından,

şahə qalxmasından,

bitməsindən,

gəlməsindən,

getməsindən…

Yaşananlardan yaşanmayanları,

deyiləndən deyilməyənləri

gördüm,

duydum,

doydum,

gerçəklərdən,

yalanlardan doydum…

İndi ən gözəli

bir uca dağ başına çəkilib

kinayəli-kinayəli süzməkdi dunyanı…

 

**

Hüseyn Bağıroğlu:

 

Dünyanın lal vaxtında

 

(Vaqif Səmədoğluna)

 

Bilən bilir mən kim idim

Bu dünyanın lal vaxtında.

Kolların ağac vaxtında,

Ağacların kol vaxtında.

 

Çəmənlərin kəpənəksiz,

Uçan quşların lələksiz,

Ağacların gül-çiçəksiz,

Meşələrin bol vaxtında.

 

Nə yol vardı, nə yol azan,

Nə yuxu, nə yuxu yozan…

Qəm çəkmirdi tale yazan,

Bu dünyanın xam vaxtında.

 

Nə dünyaya sürgün idim,

Nə də belə qəmgin idim.

Bilən bilir mən kim idim

Bu dünyanın lal vaxtında.

 

**

Dilqəm Əhməd:

 

Bahar məni görməyə

 

(Vaqif Səmədoğluna)

 

Divarda kəfkirli saat, saat içində sirli həyat

Əlimdə qadın fotosu, burnumda onun qoxusu

Ölüm yaman tələsdirir, sözüm də keçmir ürəyə

Ehhh yenə də ümidliyəm:

bəlkə məni görməyə, qəfil dönər geriyə.

 

Saat 20:30-dur, həyat sən demə, budur:

İllər yelqovan kimi yaşamını hey udur

Əqrəbi çək, mili qır, tez ol, həyatı durdur

Birdən acığa düşər:

Bahar məni görməyə, qəfil dönər geriyə.

 

Bu sevgi intəhasız, sonu yox, ünvanı yox

Saçlarım bəyazlanıb, damarımın qanı yox

Gözümü yummuram ki, ölümün amanı yox

Mələk də hey karıxıb:

Birdən məni görməyə, səfil dönər geriyə.

 

 

 

 

Bölmə : Poeziya
KÖŞƏ YAZARLARI
TOP 10