Məktubun arasına saçından tel ayırır

Aytəkin QARDAŞOVA

Günahkar sən oldun, ya mən,

bilmədim...

Axı səssizliyin nəyə gərəkdir?

Nə sevdin, nə də dost ola

bilmədin,

Günahkar bəlkə də

sükunətindir.

Bir həzin, bir soyuq qış

səhərində,

Yazıram buludlar mənə

ağlayır. Sənin səsin sandım yan

pəncərədə,

Demə pəncərəni külək

bağlayır..

Keçir xəyalımdan sənli

günlərim.

Səfərdən yorulmuş bir karvan kimi,

Öndə sən, arxanda

düşüncələrim,

Salmısan önünə bir sarvan

kimi..

Əvvəldən o qədər səmimi

oldun,

Bilmədim zəhərli ilan

imişsən.

Söylə hara getdin, niyə yox

oldun??

Vardan yoxa qədər yalan

imişsən.

Sən bilə bilmədin

sədaqətimi,

Əydin vüqarımı, dillərə

saldın,

Duymaq istəmədin

məhəbbətimi,

Gedərkən onu da yanına

aldın..

***

Dənizin gözlərində

günəş qüruba enib.

Solub rəngi dənizin,

kirpikləri nəmlənib.

Bu gün gördüklərini

yükləyir sətirlərə.

Mavi məktublarını

ünvanlayır sahilə.

Yazır neçə ürəyin

dostudur, sirdaşıdır.

Atılan üzüklərin

paslanmayan daşıdır.

Dənizin dərdi bitmir,

o yazdıqca çoxalır.

Axan göz yaşlarımı

bu dənizi daşdırır..??

Məktubun arasına

saçından tel ayırır,

Xırçın dalğalarının

şux belində yollayır.

Ötüb keçən üz tutub

bir söz atır dənizə.

Sanki günahın yuyur,

adı çıxır təmizə..

Dənizin dərd əlindən

olubdu gözü qara,

Adamı yoldan edir,

aparır uzaqlara…