
Gecənin yarisi… Uzun illərdən sonra təkəm, təkbaşinayam. Dozülməz ağrilar içində olümün addim səslərini eşidirəm. Yaziq mənə, indi anlamişam ki:
Təmənnasiz dərviş olan,
Bilir birdi olən qalan.,
Nə doğru var, nə də yalan,
Alim bilir zalim bilmir.
Və bir də anladim ki:
Heç kəs heç kəsin deyil,
Yazi deyil yazi da.
Gorüntüdü haq nahaqq,
Bəlkə Allah ozü də.
Ancaq bütün bunlara baxmayaraq bilirəm ki:
Soz qələmin baxti deyil,
Demək tale taxti deyil,
Vallah, olmək vaxti deyil,
Mən bilirəm, olüm bilmir.
Olümün bilməməyi heç vecimə də deyil, əsas odur ki mən bilirəm!
Təxəyyülsüz Tanrı: Urizen obrazının fəlsəfəsi
Əriyən zamanın portreti
"Xanım gəlincik ilə"-Bir rəsmin tarixçəsi
Şah əsərin hekayəsi: Fra Filippo Lippinin “İki mələklə Madonna və Uşaq” əsəri
Leonardo Da Vinçi – Cadügərlərə və kimyaçılara qarşı
Çığırtı: İnsan ruhunun səssiz hayqırtısı
“Ulduzlu Gecə”-Bir rəsmin tarixçəsi
“Şərqin Van Qoqu: Səttar Bəhlulzadənin Həyatı və Sənət Manifesti”
Van Qoq işığının izində - Türkan Turan yazır
Xalq rəssamı Lətif Kərimovun anım günüdür