Məni bağışlama, Vətən!

Senet.az “XAN” nəşriyyatında çap olunan Müşfiq Muğanlının “Ruhum sənin nəfəsindir” kitabından şeirləri təqdim edir.

Bəlkə, sənə də dərd oldum

Dərd çəkməkdən yorulmuşam,

Ağac kimi qurumuşam,

Dərd çəkməkdən Dərd olmuşam…

Gülüm, gəlmə mənə yaxın,

Mən bir dərdəm, dərdəm, axı

Bəlkə, sənə də dərd oldum.

Məni bağışlama, Vətən!

 Məni bağışlama, Vətən!

Səni sevə-sevə verdim düşmənə,

Sonra sənin sevgindən,

Eşqindən danışdım, yazdım.

Dedim: Vətən, Vətən mənimsən…

Yalan dedim, yalan.

Səni hər tərəfdən Doğradılar, böldülər.

Analar, bacılar, körpə uşaqlar

Səni qucaqlayıb öldülər.

Mən isə sağ qaldım.

Sağ qaldım,

Sənə vəfasız çıxdım.

Qoyma torpağında

Gəzim, dolanım,

Uyuyum rahat.

Sənə son sözümsə,

Yenə də budur:

Məni bağışlama,

Bağışlama Vətən!

Mən əsl şair ola bilmədim

Mən Sən deyən, şair ola bilmədim

Atam balası

Əsl şair, səhrəlarda azır,

Əsl şair, zindanlarda yazır.

Əsl şair, özünə ev tikmir

Əsl şair, qələmiylə özünə qəbir qazır.

Mən Sən deyən, şair ola bilmədim

Atam balası.

Bu həyatda yalanları,

Taleyimdə olanları,

Əsl şair kimi yazmadım

Gördüyüm yuxuları

ALLAHDAN, insanlardan

qorxdum, yozmadım.

Mən Sən deyən, şair ola bilmədim

Atam balası

Susdum, susdum

Dinmədim.

Mən Sən deyən şair ola bilmədim…

Məni bağışla

Sevgi ədasıyla, nazla, naxışla,

Adamı aldadır qızlar baxışla.

Səni əvvəlkitək sevmək istədim

Bacara bilmədim, məni bağışla.